Ο Σπύρος Κατσίκας, ο γιατρός της Κατούνας που βρέθηκε από τα θρανία της, στην κορυφή της Ιατρικής σφραγίζοντας μια ολόκληρη εποχή, ενώ αποτέλεσε στήριγμα για τους συγχωριανούς του σε κάθε σπίτι
Η Κατούνα έχει μια μακρά και περήφανη παράδοση στους επιστήμονες που ανέδειξε, όμως το όνομα του Σπύρου Κατσίκα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον της τοπικής ιστορίας. Δεν ήταν απλώς ένας επιστήμονας· ήταν ο άνθρωπος που για 42 ολόκληρα χρόνια αποτέλεσε το «στήριγμα» κάθε σπιτιού, ο γιατρός που έδινε μάχες στις δύσκολες ώρες και ο φίλος που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον τόπο του.
Από τα Θρανία της Κατούνας στην Κορυφή της Ιατρικής
Γεννημένος το 1926, μέσα σε μια πολυπληθή οικογένεια —γιος του Γεωργίου και της Ελένης Κατσίκα— ο Σπύρος έδειξε από νωρίς την έφεση που είχε στα γράμματα. Ως «άριστος των αρίστων» στα σχολεία της Κατούνας και του Αγρινίου, η πορεία του προς την Ιατρική Σχολή της Αθήνας ήταν η φυσική εξέλιξη ενός φωτεινού μυαλού.
Η ολοκλήρωση των σπουδών του στην ηλικία των 25 ετών με τον βαθμό «Άριστα», του άνοιγε πόρτες για μια λαμπρή καριέρα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Εκείνος όμως επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της επιστροφής. Επέλεξε την Κατούνα.
Η ιατρική του διαδρομή ταυτίστηκε με την υγειονομική θωράκιση της περιοχής. Μαζί με τον στενό του συνεργάτη και επί χρόνια πρόεδρο του χωριού, Νικόλαο Ταμπάκη, δημιούργησαν ένα άτυπο αλλά πανίσχυρο δίκτυο προστασίας για τους κατοίκους. Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η Κατούνα και τα γύρω χωριά ένιωθαν ασφάλεια, γνωρίζοντας πως η περίθαλψή τους βρισκόταν σε χέρια στιβαρά και έμπειρα.
Ο Σπύρος Κατσίκας δεν περιορίστηκε στους τέσσερις τοίχους του ιατρείου του. Υπήρξε πρωτοστάτης σε φιλανθρωπικές κινήσεις, στηρίζοντας αθόρυβα αδύναμους συμπολίτες του και συμμετέχοντας ενεργά στα κοινά μέσω δημόσιων και ιδιωτικών φορέων. Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα στενά γεωγραφικά όρια του Ξηρομέρου, καθώς η διάγνωσή του και η ανθρώπινη προσέγγισή του έγιναν σημείο αναφοράς σε όλο το νομό.
Στο πλευρό του στάθηκε η σύζυγός του, Ευτυχία Τζίτζιου, με την οποία δημιούργησαν μια υποδειγματική οικογένεια. Η μεγαλύτερη ίσως ικανοποίηση για τον ίδιο ήταν να δει την κόρη του, Παρασκευή, να ακολουθεί τα χνάρια του, συνεχίζοντας σήμερα την παράδοση της προσφοράς στην ιατρική επιστήμη.
Ο θάνατος τον βρήκε το 1992. Η είδηση της απώλειάς του βύθισε στο πένθος την Κατούνα, η οποία τον αποχαιρέτησε με τιμές που αρμόζουν σε έναν ευεργέτη.
Σήμερα, σε μια εποχή που οι αξίες της ανιδιοτέλειας και της τοπικής προσφοράς δοκιμάζονται, η μνήμη του Σπύρου Κατσίκα παραμένει ζωντανή. Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι παλαιότεροι, άνθρωποι σαν τον Κατσίκα και τον Ταμπάκη ήταν εκείνοι που «έδιναν μάχη για να μην πιάσει πάτο η Κατούνα». Η απουσία τους είναι αισθητή, αλλά το παράδειγμά τους παραμένει ένας φωτεινός φάρος για τις επόμενες γενιές επιστημόνων του τόπου μας.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Δ. ΚΟΥΤΙΒΗΣ
Απόσπασμα απο το βιβλίο “Γνωρίζοντας τον τόπο μας”
Πηγή: Σπύρος Κατσίκας: Ο «Γιατρός της Κατούνας» που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή
