Μέσα από το μήνυμά του για την ακολουθία των Δ’ Χαιρετισμών, ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Δαμασκηνός τονίζει ότι «η Θεοτόκος μας χαρίζει την ουράνια δρόσο».
Το μήνυμα του Μητροπολίτη Δαμασκηνού:
«Χαίρε ο πόκος ο ένδροσος, όν Γεδεών, Παρθένε, προεθεάσατο»
Το θαύμα αυτό, του πόκου, μας το αναφέρει το βιβλίο των Κριτών της Παλαιάς Διαθήκης (Κριτ. 6, 36-40). Ο κριτής Γεδεών, θέλοντας να βεβαιωθεί για την υπόσχεση την οποία του είχε δώσει ο Θεός για την σωτηρία του λαού του από τους ποικίλους εχθρούς, ζήτησε ένα σημείο: «Εγώ, είπε, θα βάλω στο αλώνι ξηρό μαλλί (πόκον). Αν στο μαλλί πέσει δροσιά και η υπόλοιπη γη παραμένει στεγνή, θα είναι ένα μεγάλο σημείο για την εκπλήρωση της υποσχέσεώς Σου».
Όταν το πρωί ο Γεδεών σήκωσε το μαλλί, ήταν τόσο βρεγμένο, ώστε από το νερό γέμισε μία λεκάνη ύδατος. Επιμένει, όμως, για δεύτερη φορά, δοκιμάζοντας τον Θεό. Και ο Θεός και πάλι συγκαταβαίνει. Ζητά, τώρα, το μαλλί να παραμείνει ξηρό, ενώ τα υπόλοιπα μέρη να γεμίσουν από δροσιά και σημειώνει χαρακτηριστικά ο ιερός συγγραφεύς, «και εγένετο ξηρασία επί τον πόκον μόνον, επί δε πάσαν την γην εγένετο δρόσος» (Κριτ. 6, 40).
Σ’ αυτό το περιστατικό οι Πατέρες της Εκκλησίας είδαν την προτύπωση της Θεοτόκου. «Η Παρθένος δέχθηκε την δρόσον του Ουρανού άνωθεν, δηλαδή το Άγιον Πνεύμα, ήσυχα και αθόρυβα, χωρίς να προξενήσει φθορά στην παρθενία Της. Και μέσα στην ξηρασία της ανθρωπότητος της εποχής εκείνης, και του φλογισμού της πολυθεΐας και της ειδωλολατρίας, έφερε στον κόσμο όχι απλώς την ουράνια βροχή, αλλά τον Κύριο των νεφελών», όπως θα πει χαρακτηριστικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Από τον πόκο αυτόν (την Παρθένο), υφάνθηκε το ένδυμα της αφθαρσίας του Αδάμ, που γυμνώθηκε με την παρακοή, και των απογόνων του. Γι’ αυτό και ο Προφητάναξ Δαβίδ θα γράψει: «και καταβήσεται ως υετός επί πόκον και ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γην» (Ψαλμ. 71, 72).
Αυτήν την ουράνια δροσιά, την χάρι του Αγίου Πνεύματος απολαμβάνουμε όλοι όσοι ζούμε την μυστηριακή και πνευματική ζωή της Εκκλησίας. Και η ζωή της Εκκλησίας, είναι ταυτόχρονα και η ζωή της Παναγίας, αφού οι Άγιοι Πατέρες σχετίζουν και πολλές φορές ταυτίζουν την Θεοτόκο με την Εκκλησία. Στο πρόσωπο της Παναγίας βλέπουν την Εκκλησία.
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναφέρει πως «Υμνούντες την αειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι την αγίαν Εκκλησίαν, και τον ταύτης Υιόν και νυμφίον και άσπιλον». Η Παναγία είναι η έμψυχη και αληθινή κιβωτός, «η χρυσωθείσα τω Πνεύματι» και η Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας μας.
Η Εκκλησία, κατά τον Απόστολο Παύλο, είναι το Σώμα του Χριστού, και η κεφαλή της είναι ο Χριστός (Εφεσ. 5, 23). Αφού η Θεοτόκος έδωσε το σώμα στον Χριστό, γέννησε δηλαδή όλον τον Χριστό, άρα η Θεοτόκος είναι η Εκκλησία. Ο Άγιος Ιουστίνος έγραψε πως, «αποτελεί καινοδιαθηκική πανευαγγελία, ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Και η Υπεραγία Θεοτόκος γεννώντας μας τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, κατ’ ουσίαν γέννησε την Εκκλησία καθώς έδωσε σώμα στην Εκκλησία. Έτσι η Θεοτόκος είναι ταυτοχρόνως και Εκκλησιοτόκος. Η Θεομήτωρ είναι ταυτοχρόνως και Εκκλησιομήτωρ».
Σε πνευματικά άνυδρες εποχές, όπου επικρατεί ο καύσωνας της αμαρτίας και της αποστασίας, η Θεοτόκος είναι εκείνη που μας χαρίζει την ουράνια δρόσο και μας οδηγεί με την καθαρότητα της πολιτείας της και την υψοποιό ταπείνωσή της, στην αστείρευτη πηγή της χάριτος, που είναι ο Χριστός. Σ’ αυτόν τον πόκο τον ένδροσο καταφεύγουμε και εμείς, και την παρακαλούμε να ανοίξει τους εσκοτισμένους μας οφθαλμούς, να γίνει η παραμυθία της ψυχής μας, καθώς και η μετά τον Θεόν ελπίδα μας και προστασία μας.
Πηγή: Μητροπολίτης Δαμασκηνός: Το μήνυμα των Δ’ Χαιρετισμών – «Η Θεοτόκος μας χαρίζει την ουράνια δρόσο»
