Σε κλίμα βαθιάς θλίψης βυθίστηκε ο Μύτικας στο άκουσμα της είδησης για την απώλεια της Βάσως Τσαμπιέρη.
Ο θάνατός της προκάλεσε συγκίνηση στην τοπική κοινωνία, καθώς επρόκειτο για μια ιδιαίτερα αγαπητή και δραστήρια παρουσία.
Η Βάσω Τσαμπιέρη υπεραγαπούσε τον τόπο καταγωγής της και, όποτε της δινόταν η ευκαιρία, στήριζε έμπρακτα τα σχολεία και τις δράσεις που πραγματοποιούνταν στο χωριό. Παρότι διέμενε μόνιμα στην Αθήνα, επισκεπτόταν συχνά τον Μύτικα, κυρίως κατά τις εορτές του Πάσχα και τους θερινούς μήνες, διατηρώντας ζωντανό τον δεσμό της με την ιδιαίτερη πατρίδα της.
Ήταν μια εξαιρετική και αξιαγάπητη γυναίκα, γεμάτη ζωντάνια και αγάπη για τη ζωή. Αγαπούσε τα ταξίδια και είχε γνωρίσει πολλά μέρη του κόσμου, ωστόσο συνήθιζε να τονίζει πως για εκείνη δεν υπήρχε τόπος ομορφότερος από τον Μύτικα και το μπαλκόνι του σπιτιού της, με θέα τη θάλασσα του Ιονίου.
Η απώλειά της αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένειά της και στην τοπική κοινωνία. Βαρύ είναι το πένθος για τον σύζυγό της Ανδρέα, τον γιο της Αλέξανδρο και όλους τους συγγενείς της.
