Πριν λίγες μέρες, ο Νίκος Αλιάγας δέχθηκε μια μοναδική έκπληξη από συμπατριώτες του από το Μεσολόγγι, οι οποίοι ταξίδεψαν ως το Παρίσι για το εορταστικό του σόου.
Όπως έγραψε ο ίδιος, «ήρθαν από τη Σταμνά, από το χωριό του πατέρα μου, για να τιμήσουν τον συμπατριώτη τους.
Το εγγόνι του Νίκου και της Μαρίας, τον γιο της Χαρούλας και του Ανδρέα. Τον άντρα της Τίνας, τον πατέρα της Αγάθης και του Ανδρέα. Τον αδελφό της Μαρίας… Δεν ήρθαν για το θεαθήναι. Ουδέποτε τους ενδιέφεραν οι κάμερες και τα σέλφι. Ήρθαν σαν οικογένεια, φορώντας τα επίσημά τους (τα επίσημά μας) για να μας κάνουν έκπληξη με τον Βασίλη Σαλέα. Τους ευχαριστώ βαθιά».
Αυτές τις μέρες που τρωγόμαστε πάλι με αφορμή την ταινία του Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, ας ακούσουμε τί μας ψιθυρίζει ένας επιτυχημένος έλληνας του εξωτερικού.
Αφού σταθούμε στην έκφραση «τα επίσημα μας» για τις φουστανέλες, που μας θυμίζει ότι το παραδοσιακό δεν είναι φολκλόρ αλλά πρέπει να το τιμάμε όπως κάνουν για παράδειγμα και ο Σκωτσέζοι με το κιλτ, θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας εμφατικά τα όσα έγραψε παρακάτω ο Αλιάγας.
Ειδικά αυτές τις μέρες που τρωγόμαστε πάλι με τα ρούχα μας και αναμεταξύ μας εμείς οι Έλληνες επ’αφορμής της ταινίας του Σμαραγδή για τον Καποδίστρια. (Ασχέτως αν η ταινία είναι ιστορικά ακριβής και καλλιτεχνικά αξιόλογη). Ας σκεφτούμε καλά τί μας λεει ένας επιτυχημένος έλληνας του εξωτερικού:
Η παράδοση δεν είναι φολκλόρ. Είναι συνείδηση και ανάστημα ψυχής.
Είναι η σκυτάλη που μας παραδίδουν οι προηγούμενοι, για να τη συνεχίσουμε με ευθύνη, με τα δικά μας βήματα. Κάθε κίνηση εκπνέει μυσταγωγικά τον αιωνόβιο χορό των ελαιώνων, των πουλιών και της θάλασσας… Έναν χορό αρχέγονο που δεν διδάσκεται, αλλά μεταδίδεται. Από τη γη στο σώμα, κι από τη σιωπή στο βήμα. Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να στέκεται όρθιος στο εφήμερο ταξίδι της ζωής. Ο τόπος μας διαμορφώνει πολύ πριν τον ονομάσουμε πατρίδα, μας πλάθει. Εμείς στην Στάμνα τιμούμε την Αγία Αγάθη, εδώ κι αιώνες, όπως άλλοι τιμούν τον Άη Συμιό, τον Άη Γιώργη και τον Άγιο Ηλία.
Στους ίδιους τόπους, τιμούσαν άλλους θεούς, με αυλούς και τύμπανα με την ιερότητα και την κατάνυξη που βιώνουμε και εμείς… Κάθε χρόνο με τα αδέλφια μας από το Αιτωλικό μοιραζόμαστε την εμπειρία του πανηγυριού της Αγίας Αγάθης. Δίνουμε όρκο. Μπορεί να φοράω κοστούμια μπροστά στις κάμερες. Αλλά μέσα μου ακόμα προστάζει ένα ξεροντάουλο. Και ένας ζουρνάς αγγίζει το πιο απόκρυφο κύτταρό μου κάθε μέρα που ζω. Τα ενδύματα των αρματωμένων δεν είναι μεταμφίεση, είναι βαριά, συνείδηση και μαρτυρία.
Μας συνδέουν με τους πεσόντες της Εξόδου του Μεσολογγίου, που θα τιμήσουμε φέτος, διακόσια χρόνια μετά εκείνη τη τραγική νύχτα. Μας δένουν με εκείνους που στάθηκαν πριν από εμάς όρθιοι, για να μπορούμε σήμερα να στεκόμαστε κι εμείς.
Φέτος τιμούμε και την δισεκατονταετηρίδα από την έξοδο του Μεσολογγίου του 1826. Eυκαιρία να αναστοχαστούμε πάνω στο τί είνα πατριωτικό το 2026.
Φέτος λοιπόν τιμούμε και την δισεκατονταετηρίδα από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου (1826). Να μια ακόμα ευκαιρία να αναστοχαστούμε πάνω στο τί παραμένει ελληνικό πατριωτικό το 2026. Χωρίς έπαρση αλλά και χωρίς μειονεξία. Ένας διεθνής συμπατριώτης μας έκανε μια συγκινητική ανάρτηση -τροφή για σκέψη- που θεωρούμε ότι απαντά σε αυτόν τον προβληματισμό και συμπυκνώνει σε ένα βαθμό το πνεύμα του Οδυσσέα στο σήμερα.
Γι αυτό ας κλείσουμε με τη φράση που επέλεξε και ο ίδιος στη σχετική ανάρτηση, και κρύβει μέσα της αυτό το πνεύμα που υπενθυμίζει ότι όπου κι αν γυρίσεις στον κόσμο (στον ντουνιά) αυτό που διαρκεί και μετράει μέσα σου, είναι η ρίζα: Η ζωή μου όλη, μια μπατουνάδα στα γκαλντερίμια του ντουνιά…
Πηγή : andro.gr
Πηγή: Νίκος Αλιάγας: «Κι αν ανέβεις στην κορυφή του Άιφελ, μην ξεχνάς τις μεσολογγίτικες ρίζες σου».
